Liziko Gabunia

In Kutaissi gibt es eine bestimmte Bewegung der Luft: Sie ist kein Wind mehr, aber auch noch keine Brise. Sie riecht nach Glycerin, ist warm, ruhig, übertrieben höflich - wenn es nach mir ginge, würde ich sie Liziko Gabunia nennen und sie ohne Aufnahmeprüfung an der Pädagogischen Hochschule Kutaissi in die Fakultät für Französische Sprache aufnehmen. Ich zog meinen Hut vor der Brise, sie ging an mir vorbei, tat so, als würde sie mich nicht kennen, spielte mit ihrem Ohrring an der Straßenecke, sah mich dann doch an - und verschwand.

არის ქუთაისში ჰაერის ერთი მოძრაობა: აღარც ქარია უკვე და არც ნიავია ჯერ. გლიცერინის სუნი აქვს, თბილია, უქმია, ზედმეტად ზრდილობიანი, ჩემი ნება რომ იყოს, მე მას ლიზიკო გაბუნიას დავარქმევდი და ქუთაისის პედინსიტუტში ჩავრიცხავდი ფრანგული ენის ფაკულტეტზე უგამოცდოდ. ნიავს ქუდი მოვუხადე, ჩამიარა, ვითომ ვერ მიცნო, ქუჩის კუთხეში საყურე გაათამაშა, მაინც გამომხედა და გაქრა.